Η ιστορία των αστικών συγκοινωνιών της Θεσσαλονίκης δεν γράφτηκε μόνο από διοικήσεις, νόμους και υπουργικές αποφάσεις. Γράφτηκε από οικογένειες. Από ανθρώπους που επένδυσαν το βιός τους σε ένα λεωφορείο. Από πατέρες που δούλεψαν μια ζωή για να αφήσουν στα παιδιά τους ένα επαγγελματικό εργαλείο και μια αξιοπρέπεια.
Της Δέσποινας Λ. Σαββίδη
Μία από αυτές τις οικογένειες είναι και η δική μου. Το 1979, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα μου, κληρονόμησα μαζί με τα αδέλφια μου το 75% ενός λεωφορείου αστικών συγκοινωνιών του ΟΑΣΘ.
Ο πατέρας μου ήταν εκ των ιδρυτών, το 1953, του συνεταιρισμού αυτοκινητιστών «ΗΡΑΚΛΗΣ». Τέσσερα χρόνια αργότερα παρέδωσε το λεωφορείο του προς χρήση στον ΟΑΣΘ, εντασσόμενος στον οργανισμό ως αυτοκινητιστής – όχι ως επενδυτής, όχι ως χρηματιστής, αλλά ως άνθρωπος που προσέφερε υλικό έργο.
Η φορολογία της κληρονομιάς ήταν δυσβάσταχτη. Αναγκαστήκαμε να εκποιήσουμε άλλο περιουσιακό στοιχείο για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας προς το κράτος. Πληρώσαμε. Νομίμως. Κανονικά.
Το λεωφορείο αυτό δεν το πούλησε κανείς μας. Για εμάς ήταν ιερό. Ήταν το δημιούργημα του πατέρα μας. Έπρεπε να περάσει στα εγγόνια του.
Και όμως.
Τον Ιούλιο του 2017, με την κρατικοποίηση του ΟΑΣΘ, το περιουσιακό μας στοιχείο αφαιρέθηκε βίαια και εξαφανίστηκε από την κυριότητά μας. Χωρίς ουσιαστική αποκατάσταση. Χωρίς ισοτιμία. Χωρίς δικαιοσύνη.
Αν όμως επρόκειτο για πραγματική κρατικοποίηση, θα υπήρχε ισονομία.
Αντί αυτού, το συγκοινωνιακό έργο εκχωρήθηκε σε ιδιώτες των ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης και ΚΤΕΛ Σερρών — πρώην συναδέλφους μας, μεγαλομετόχους, που κατείχαν 29 λεωφορεία.
Τα ποσά που μέχρι τότε κατανέμονταν σε περίπου 2.000 οικογένειες, σήμερα εισπράττονται από λίγους.
Εμείς απαξιωθήκαμε. Εκτοπιστήκαμε. Αδικηθήκαμε.
Και ενώ επί δεκαετίες ανανεώναμε τον στόλο μας με αποκλειστικά δικές μας οικονομικές δυνάμεις, καταβάλλοντας μηνιαίως αποθεματικά για την ανανέωση των οχημάτων, τηρώντας τις συμβάσεις μας με το Δημόσιο , σήμερα βρισκόμαστε χωρίς το περιουσιακό μας στοιχείο και χωρίς αποκατάσταση.
Οι μόνοι που ευημερούν από εκείνη την εποχή είναι όσοι διατηρούν παράλληλα συμφέροντα στα ΚΤΕΛ. Όσοι «πατούν σε δύο βάρκες». Όσοι κατάφεραν να πολλαπλασιάσουν περιουσίες και έσοδα, αναλαμβάνοντας το συγκοινωνιακό έργο της Θεσσαλονίκης, παρά τις ρητές προβλέψεις του καταστατικού του συνεταιρισμού «ΗΡΑΚΛΗΣ» που απαγορεύει τη διττή ιδιότητα.
Δεν πρόκειται για προσωπική πικρία.
Πρόκειται για θεσμική αδικία.
Δεν πρόκειται για συναισθηματική φόρτιση.
Πρόκειται για περιουσιακό δικαίωμα.
Αισθάνομαι υποχρέωση να επανακτήσω και να διαφυλάξω το δημιούργημα της οικογένειάς μου. Είναι καθήκον προς τους απελθόντες. Και ευθύνη προς τους επερχόμενους.
Δεν ζητούμε προνόμια.
Ζητούμε ισονομία.
Ζητούμε την επιστροφή αυτού που με παράνομο τρόπο μας αφαιρέθηκε από το κράτος
Αρωγός σε αυτόν τον αγώνα είναι – και οφείλει να είναι – η Δικαιοσύνη.
Γιατί η ιστορία των 2.000 οικογενειών δεν μπορεί να κλείσει με σιωπή.
Φωτογραφία: Eurokinissi
Πηγή: Thes.gr
